Witamy na stronie Opactwa Mniszek Benedyktynek w Staniątkach

Naszym celem jest wielbić Boga przez wspólną modlitwę liturgiczną i przez życie w siostrzanej wspólnocie. Pod opieką Matki Najświętszej usiłujemy przez miłość upodobnić się do Chrystusa, bo On jest Drogą, Prawdą i Życiem. Musimy też oczywiście zapracować na swoje utrzymanie.

Benedyktynki w Polsce

Benedyktynki na ziemiach polskich zjawiły się prawdopodobnie już na początkach XI wieku, ale pierwsze wiadomości pewne pochodzą dopiero z połowy wieku XII. W Średniowieczu powstało około dziesięciu klasztorów, z których jednak tylko trzy pozostały w granicach Rzeczypospolitej po odpadnięciu Śląska i Pomorza zachodniego. Swoją wielką epokę benedyktynki polskie przeżyły dopiero na przełomie XVI i XVII wieku, kiedy Służebnica Boża Magdalena Mortęska nie tylko odrodziła opustoszały już klasztor w Chełmnie nad Wisłą, ale także dała początek akcji fundacyjnej, mającej w krótkim czasie doprowadzić do powstania aż dwudziestu nowych klasztorów.
Magdalena Mortęska była ksienią chełmińską w latach 1579–1631. wśród jej zasług wylicza się zazwyczaj podniesienie poziomu wykształcenia kobiet polskich przez szkoły klasztorne, wprowadzenie dużych (jak na owe czasy) wymagań intelektualnych, stawianych zakonnicom podczas formacji, zapoczątkowanie w Polsce idei scentralizowanej kongregacji żeńskiej w miejsce dotychczasowej izolacji klasztorów, wreszcie działalność edytorską i autorstwo pięknych tekstów modlitewnych. Wszystko to jednak było po prostu wynikiem centralnej idei jej życia, mianowicie uwielbienia Boga. To uwielbienie miało być dziełem całej osoby ludzkiej, w jej normalnym rozwoju, stąd więc nacisk na zaniedbaną podówczas stronę intelektualną; miało się rozlewać z klasztorów na świat, stąd szkoły, których głównym zadaniem było właśnie formowanie pobożnych kobiet świeckich; miało wreszcie być umożliwione przez maksymalnie mu sprzyjające ustawy zakonne, stąd działalność prawodawcza Magdaleny. Fakt, że setki dziewcząt polskich poszły za jej przykładem, zaludniając liczne fundacje, świadczy o płomiennej pobożności tej jedynej jak dotąd ówczesnej polskiej kandydatki na ołtarze.
W XIX wieku większość polskich klasztorów wszystkich reguł skasowali zaborcy. Benedyktyńskich doczekało niepodległości sześć: utworzyły one w roku 1933 istniejącą obecnie Kongregację pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Kongregacja ta posiada ksienię prezeskę, wybieraną co sześć lat spośród ksień klasztorów polskich i regularnie wizytującą te klasztory; niemniej w codziennym życiu każdy nasz dom jest samodzielny. Każdy też posiada swój własny nowicjat i zakonnica na mocy swojej profesji czyli ślubów zakonnych należy nie do ogólnie pojętego zakonu, ale do klasztoru, w którym tę profesję złożyła. Całe życie spędza więc w tej samej wspólnocie., św. Benedykt nie był zwolennikiem przenosin, gdyż uważał, że dokądkolwiek człowiek pójdzie, zaniesie tam ze sobą i tak swoje problemy. Toteż tylko w rzadkich wypadkach rzeczywistej konieczności zdarza się przechodzenie naszych sióstr z jednego domu do drugiego. Każdy też dom, w zależności od swojego położenia, warunków zewnętrznych i aktualnej obsady, ma swoje odrębności, swój rodzaj pracy i swoje własne rozwiązania wewnątrz szerokiej tradycji zakonu.

Stan dzisiejszy
Po ostatniej wojnie nowa granica ze Związkiem Radzieckim odcięła połowę klasztorów Kongregacji. Repatriacja mniszek odbywała się wśród dużych trudności i ostatecznie doprowadziła do powstania w granicach dzisiejszej Polski siedmiu klasztorów, do których wkrótce przyłączył się ósmy: benedyktynki dawnego rytu ormiańskiego. Większe z tych klasztorów są opactwami, zarządzanymi przez ksienię. Mniejsze są przeoratami,zarządzanymi przez przeoryszę. Większość kościołów klasztornych została ostatnio przejęta przez parafie, co nakłada na nasze wspólnoty (w zależności od miejscowych potrzeb i warunków) pewne dodatkowe zobowiązania.
Przychodząca do klasztoru kandydatka powinna najpierw sprawdzić swoje powołanie. Oczywiście powołanie jest sprawą między Bogiem powołującym a powołanym człowiekiem; niemniej jednak istnieją pewne kryteria, tak pozytywne jak i negatywne pozwalające orzec z dużym prawdopodobieństwem autentyczność lub brak powołania. Oznaką rozstrzygającą jest czysta intencja oddania się Bogu i przyjęcia wszystkich tego konsekwencji. Trzeba rozumieć, że niezależnie od tego, co nas spotka, to Bóg robi nam niewyobrażalnie wielką łaskę, wzywając nas do życia Jemu poświęconego, nie zaś my Jemu, gdy to wezwanie przyjmiemy. Według Reguły kryteriami zdatności do życia zakonnego są: Czy kandydatka prawdziwie szuka Boga w życiu zakonnym? Czy stara się o pokorę i posłuszeństwo? Czy jest gorliwa do liturgicznej służby Bożej? Do tego należy także dodać dobre zdrowie i zrównoważony charakter, bez którego życie wspólne staje się udręką. Czas nowicjatu służy tak nauce (formacji intelektualnej i duchowej), jak i wzajemnemu poznawaniu kandydatki przez wspólnotę i wspólnoty przez kandydatkę. Jeżeli po jego upływie kandydatka ma dobrą wolę pozostać, wspólnota zaś chce ją przyjąć, dopuszcza się ją do ślubów zakonnych; najpierw czasowych, po kilku latach zaś wieczystych.
Według prastarego zwyczaju otrzymujemy podczas ślubów wieczystych lub po nich tzw. konsekrację dziewic: jest to obrzęd zaślubin z Panem naszym, Jezusem Chrystusem. Wyraża on tę podstawową prawdę,że życie nasze poświęcone jest Jego miłości: klasztor zaś jest i szkołą, w której się tej miłości uczymy i pracownią, w której wykonujemy jej uczynki i domem naszego Ukochanego, gdzie już odtąd wolno nam żyć aż do śmierci w Jego obecności.

Przeorat w Drohiczynie – Wszystkich Świętych

Założony pierwotnie w roku 1623, został skasowany przez rząd carski w 1856. Kościół zdewastowano, klasztor zaś całkowicie rozebrano. Dopiero w 1957 roku osiem sióstr repatriowanych z dawnego klasztoru w Nieświeżu przyjechało na ruiny i zabrało się do odbudowy. Obecnie zrekonstruowane jest jedno skrzydło dawnego klasztoru. Siostry mają ogród, podejmują różne prace zarobkowe, przyjmują na rekolekcje grupy oazowe i osoby prywatne.


Opactwo w Krzeszowie – Wniebowzięcia NMPanny

Stary pocysterski klasztor jest obecnie domem wspólnoty założonej we Lwowie w roku 1593 i przeniesionej tutaj w roku 1946. Kościół ze słynnym wizerunkiem Matki Bożej Łaskawej jest nie tylko parafialny, ale także jest miejscem pielgrzymkowym jako sanktuarium maryjne; cały zaś zespół klasztorny jest znanym zabytkiem architektury. Siostry mają opłatkarnię, małe gospodarstwo rolne i dom gościnny, w którym przyjmują liczne grupy pielgrzymkowe i rekolekcyjne Pomagają także w pracy parafialnej. Obecnie (od 1986) klasztor jest centrum Kongregacji jako siedziba ksieni prezeski.

Opactwo w Łomży – Trójcy Świętej

Klasztor został założony w roku 1628 i zdołał uniknąć kasaty w XIX wieku. Podczas wojny doszczętnie zburzony, został w latach powojennych odbudowany. Położony jest w stolicy swojej diecezji. Siostry prowadzą ogród i opłatkarnię. Nie mając ani parafii w swoim kościele, ani domu rekolekcyjnego przy klasztorze, są w całej Kongregacji domem najmniej zaangażowanym w zewnętrzną działalność.

Opactwo w Przemyślu – Trójcy Świętej

Klasztor został założony w roku 1629 i stanowił z początku filię opactwa w Jarosławiu; uniezależniony w roku 1694, kasaty pod zaborem austriackim zdołała uniknąć dzięki prowadzonej szkole. W okresie międzywojennym prowadził już nawet kilka szkół. Podczas ostatniej wojny zniszczeniu uległy wszystkie budynki klasztorne i szkolne, ocalał jedynie kościół. Skrzydło mieszkalne klasztoru udało się odbudować w całości dopiero w latach siedemdziesiątych ub. stulecia. Klasztor posiada duży dom rekolekcyjny i jest szczególnie silnie włączony w życie założonej w jego kościele w naszych już czasach parafii.

Opactwo w Sierpcu – Wniebowzięcia NMPanny

Klasztor założony w 1624 roku przy wcześniej już istniejącym kościele. W roku 1892 został skasowany przez rząd carski i zamieniony w więzienie. W tym charakterze służył przez długie lata i jeszcze podczas ostatniej wojny był miejscem kaźni wielu Polaków. Objęty w roku 1947 przez benedyktynki repatriowane z Nieświeża (z opactwa św. Eufemii, założonego w roku 1591), został ponownie adoptowany do potrzeb zakonnych. Kościół klasztorny jest od niedawna parafialnym, jest też znanym sanktuarium maryjnym, toteż siostry służą pielgrzymom. Zgromadzenie wskrzesiło średniowieczny zwyczaj uważania Matki Bożej za ksienię klasztoru, toteż chociaż klasztor ma rangę opactwa, jego przełożona jest tylko przeoryszą. Koronacja łaskami słynącej figury Matki Bożej Sierpeckiej odbyła się w 1983 roku.

Opactwo w Wołowie – św. Józefa

Jest to obecnie dom dawnej lwowskiej wspólnoty benedyktynek rytu ormiańskiego pod wezwaniem św. Grzegorza Oświeciciela. Siostry osiadły tu w roku 1958 po długiej powojennej tułaczce. Ormianek już wśród nich nie ma, i liturgia jest polska jak i w pozostałych klasztorach Kongregacji. Siostry mają pracownię szat kościelnych, uczą religii dzieci specjalnej troski, opiekują się wielodzietnymi rodzinami. Nie mają kościoła, tylko kaplicę publiczną.

Opactwo w Żarnowcu – Zwiastowania Pana


Klasztor ufundowany w pierwszej połowie XIII wieku jako cysterski, przejęty przez benedyktynki w roku 1589, został skasowany przez władze pruskie w roku 1834 i ponownie objęty przez benedyktynki repatriowane z Wilna w roku 1946. Kościół jest parafialny. Klasztor leży na wsi i utrzymuje się głównie z uprawy roli, ale jednocześnie prowadzi tu prace naukowe i artystyczne. W domu gościnnym okresowo przyjmuje się pragnących odprawić rekolekcje.



Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie.
Publikacja współfinansowana ze środków Unii Europejskiej w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla małych projektów Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich
na lata 2007 - 2013. Instytucja Zarządzająca Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.