Witamy na stronie Opactwa Mniszek Benedyktynek w Staniątkach

Naszym celem jest wielbić Boga przez wspólną modlitwę liturgiczną i przez życie w siostrzanej wspólnocie. Pod opiekę Matki Najświętszej usiłujemy przez miłość upodobnić się do Chrystusa, bo On jest Drogą, Prawdą i życiem. Musimy też oczywiście zapracowaæ na swoje utrzymanie.

Monastycyzm

Chcesz wiedzieæ, co my robimy w klasztorze? Odpowied¼ jest bardzo prosta – uczymy siê jednego przedmiotu – s³u¿by Bo¿ej. Ka¿da inna nauka jest oczywi¶cie po to, ¿eby po paru latach zdaæ egzamin i odej¶æ.
Wykszta³cenie zdobyte, zaczyna siê ¿ycie. Ale nasza tu nauka trwa do ¶mierci, poniewa¿ zawsze jeszcze mo¿na siê nauczyæ lepiej ni¿ dot±d s³u¿yæ Bogu, bardziej ni¿ dot±d Go kochaæ, wiêcej ni¿ dot±d Mu dawaæ.
W przeciwieñstwie do wielu zakonów, które maj± jakie¶ cele szczegó³owe – nam za³o¿yciel nasz, ¶w. Benedykt, ¿adnego takiego celu nie okre¶li³. Jeste¶my mniszkami, to znaczy prowadzimy w zasadzie ¿ycie klauzurowe, z rzadka tylko i wyj±tkowo podejmuj±c jakie¶ prace na zewn±trz. A najwa¿niejszym, w³a¶ciwie jedynym naszym celem jest wielbiæ Boga .Po prostu dlatego, ¿e jest On naszym Stworzycielem i Odkupicielem, i ¿e Mu siê nasze uwielbienie i mi³o¶æ nale¿y.
Aby wiêc oddaæ Bogu taka chwa³ê, uczymy siê przede wszystkim – jak mówi Regu³a – niczego wy¿ej nie stawiaæ nad Chrystusa. To znaczy, ¿e wzgl±d na Niego powinien decydowaæ w naszym codziennym postêpowaniu i przewa¿aæ wszelkie inne wzglêdy raczej wiêc nale¿a³oby ponie¶æ ka¿d± szkodê, ni¿ sprzeniewierzyæ siê Jego nauce. A dalej, je¿eli to On jest naszym umi³owanym panem, powinni¶my siê uczyæ i¶æ za Jego przyk³adem. Regu³a wskazuje nam w tym celu drogê pokory i pos³uszeñstwa: jest to na¶ladowanie Chrystusa, który by³ „a¿ do ¶mierci”, wiêc wszelkie cierpienia, które nas mog± na tej drodze spotkaæ,s± naszym skromnym udzia³em w jego Mêce i jako takie powinny Mu byæ ofiarowane. „Przez cierpliwo¶æ - mówi Regu³a – mamy udzia³ w cierpieniach Chrystusa, aby¶my i Królestwa jego zostali dziedzicami”. Droga cierpliwo¶ci za¶ najpewniejsza jest wtedy, kiedy wymaga od nas nie imponuj±cych umartwieñ, ale wk³adania codziennie wiêkszej mi³o¶ci w codziennie te same proste trudy.
Oczywi¶cie miêdzy naszym wzorem – Chrystusem a nami jest ta wielka i podstawowa ró¿nica, ¿e On jest naj¶wiêtszym Synem Bo¿ym, my za¶ jeste¶my grzeszne i wiele mamy sobie do wyrzucenia. Dlatego podstaw± naszej s³u¿by Bo¿ej jest skrucha. Musimy nauczyæ siê stawaæ przed Bogiem nie jak kto¶ dumny ze swoich osi±gniêæ, ale zgodnie z prawd± jako istoty s³abe, ¿a³uj±ce za swoje upadki i szczerze pragn±ce nawróciæ siê z nich. Ta sta³a czujno¶æ i sta³y wysi³ek nawracania siê na jeszcze lepsz± s³u¿bê Bo¿± jest podstaw± naszej pracy wewnêtrznej.
Tak wiêc chwalimy Boga, ucz±c siê ¿yæ dla Niego i okazywaæ Mu mi³o¶æ swoim ¿yciem. Ale chwalimy Go tak¿e poprzez modlitwê. Im lepsze nasze ¿ycie, tym i modlitwa lepsza. Centrum ka¿dego dnia stanowi Eucharystia, któr± oplata wspólna modlitwa chórowa,liturgia godzin, w naszym zakonie tradycyjnie nosz±ca nazwê „s³u¿by Bo¿ej” lub „chwa³y Bo¿ej”. Zbieramy siê na ni± kilka razy w ci±gu dnia, by ¶piewaæ i recytowaæ psalmy, s³uchaæ czytania duchownego. Ta przynale¿no¶æ do wspólnoty, która oddaje cze¶æ Bogu codziennie razem, jest jedn± z istotnych tre¶ci naszego powo³ania. Pewn± czê¶æ czasu po¶wiêcamy oczywi¶cie tak¿e i na osobist± modlitwê i czytanie.
Resztê dnia wype³nia praca. Trzeba bowiem zarobiæ na ¿ycie, utrzymaæ dom w porz±dku, obs³u¿yæ starsze i chore siostry. Pracy zarobkowej jest w dzisiejszych warunkach du¿o; pozwala nam ona tak¿e w miarê potrzeby i mo¿liwo¶ci przychodziæ z pomoc± innym. Rodzaj pracy zale¿y od po³o¿enia danego klasztoru, od jego szczególnych potrzeb i mo¿liwo¶ci, a tak¿e od zdolno¶ci konkretnych osób. Wszystkie jednak zdolno¶ci powinny s³u¿yæ dobru wspólnemu. Wspólnota jest czym¶ wiêcej ni¿ tylko zbiorowiskiem ludzi ¿yj±cym obok siebie. Jest nam dana po to, ¿eby¶my mog³y na co dzieñ ¶wiadczyæ Chrystusowi czynn± mi³o¶æ. To siê ³±czy z obowi±zkiem cierpliwego znoszenia nawzajem swoich s³abo¶ci i wad, bezustannego przebaczania ich sobie wzajemnie – jest to konieczny warunek uzyskania przebaczenia naszych w³asnych win od Boga.



Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie.
Publikacja współfinansowana ze środków Unii Europejskiej w ramach działania 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" dla małych projektów Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich
na lata 2007 - 2013. Instytucja Zarządzająca Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi.